แฟนตาซี - หน้า 3

ตอนอายุแปดขวบ อิจิน ยู สูญเสียพ่อแม่จากอุบัติเหตุเครื่องบินตก และต้องติดแหงกอยู่ในต่างแดน ถูกบังคับให้เป็นเด็กรับจ้างเพื่อเอาชีวิตรอด สิบปีต่อมา เขากลับบ้านเกิดเพื่อกลับไปอยู่กับครอบครัวที่เกาหลี ที่ซึ่งอาหาร ที่อยู่อาศัยอุดมสมบูรณ์ และทุกอย่างดูสงบสุข แต่ในไม่ช้าอิจินจะได้เรียนรู้ว่าชีวิตวัยรุ่นนั้นต้องอาศัยการเอาตัวรอดอีกขั้นหนึ่ง เมื่อเหลือเวลาเรียนมัธยมปลายอีกเพียงปีเดียว อิจินต้องฝึกฝนกลยุทธ์ใหม่ๆ เพื่อฝ่าฟันอุปสรรคในโรงเรียน เขาจะผ่านพ้นช่วงมัธยมปลายไปได้หรือเปล่า? หรือโรงเรียนจะรับมือไหว?

เอ็ด รอธสเตย์เลอร์ คือตัวร้ายระดับสามในเกมที่ถูกครอบครัวตัดขาดและถูกไล่ออกจากหอพักเพราะความผิดของเขา วันหนึ่ง ตัวละครหลักของเราตื่นขึ้นมาในร่างเอ็ด และตระหนักว่าเขาต้องได้รับทุนการศึกษาเพื่อจะได้เรียนจบและมีชีวิตต่อไป ตอนนี้เขาอาศัยอยู่ในป่า เขาตั้งใจที่จะอยู่ห่างจากตัวเอก แต่นางเอกสี่คนก็ไม่ยอมปล่อยเขาไป ไม่เพียงเท่านั้น การปรากฏตัวของเขายังเปลี่ยนไทม์ไลน์และเหตุการณ์ในเกมอีกด้วย! เอ็ดจะช่วยให้เรื่องราวดำเนินต่อไปได้โดยไม่ตกเป็นเป้าสายตาหรือไม่?

ลี เซฮุน ช่างตีเหล็กแห่งหน่วยต่อต้านสุดท้ายของมนุษยชาติ ต่อสู้กับปีศาจจนถึงที่สุด แต่การต่อสู้จบลงด้วยการทำลายล้างซึ่งกันและกันและการทำลายล้างโลกอย่างสิ้นเชิง เมื่อเผชิญกับจุดจบที่ไร้ประโยชน์เช่นนั้น เขาจึงฆ่าตัวตาย— “…นี่มันอะไรกันวะ?”

ซังฮยอนมีความสามารถอันน่าพิศวงในการดูดซับพลังของเวทมนตร์โดยการกลืนกินมัน แต่เขาต้องใช้เวลาถึงสามสิบปีกว่าจะเชี่ยวชาญ และเมื่ออายุห้าสิบห้าปี ก็สายเกินไปที่จะหลีกหนีจากความธรรมดาสามัญ วันหนึ่ง เขาถูกส่งตัวกลับคืนสู่ห้วงเวลาอย่างปาฏิหาริย์ สู่วันที่เขาปลุกพลังในฐานะผู้เล่นล่ามอนสเตอร์ ด้วยโอกาสที่จะได้แก้มือ เขาจึงไม่เสียเวลาเปล่าในการใช้ความสามารถอย่างเต็มที่ ดูดซับพลังอันน่าเหลือเชื่ออย่างรวดเร็ว และไต่เต้าขึ้นสู่ระดับสูงสุด มุ่งมั่นที่จะเป็นวีรบุรุษที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด

Primordial Core คือคุกใต้ดินที่ไม่มีใครพิชิตได้ เป็นที่ซ่อนของสัตว์ประหลาดที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยมีมา สัตว์ประหลาดดั้งเดิม ร่างอวตารแห่งความชั่วร้าย—Swallow… ที่เป็นบอสมอนสเตอร์ขี้เกียจที่อยากนอนหลับ เรนี สาวใช้โฮมุนคูลัสผู้หลงใหล Swallow อย่างสุดหัวใจกำลังดูแลเจ้าคนขี้เกียจคนนี้ ณ จุดนี้ มีเพียงแพทริก เซลล์สมองสุดท้ายของกลุ่ม—และเขาคือโครงกระดูก! คุณ Swallow จะได้พักผ่อนบ้างหรือไม่ท่ามกลางความวุ่นวายทั้งหมดนี้?

God of Savior เกมเสมือนจริงที่ครองโลก และเกมก่อนหน้าที่เป็นต้นแบบของเกมนั้น(หรือที่รู้จักกันในชื่อ Demrok) ไคเซอร์ ผู้เล่นอันดับหนึ่งของ Demrok

เรื่องราวเล่าถึงชีวิตของคิม ซอน-อู ที่ถูกดึงเข้าไปในนิยายชื่อดัง และตัดสินใจใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ ในฐานะตัวละครประกอบ วันหนึ่ง ตัวเอกของนิยายเรื่องนั้นก็เสียชีวิต… “คุณคิดว่าผมจะเชื่อเหรอ?” สุดท้ายเขาก็ย้อนเวลากลับไป – กลับไปในวันแรกที่เขาอยู่ในนิยาย

หลังจากนอนโคม่าอยู่สามปีเนื่องจากอุบัติเหตุทางจราจร ผมตื่นขึ้นมาพบว่าโลกในเกมเกมหนึ่งได้กลายเป็นความจริง ในโลกที่ระบบและการอัญเชิญเป็นเรื่องปกติ ผู้คนต่างกล่าวว่าเพื่อที่จะปีนป่าย “หอคอยแห่งการทดสอบ” พวกเขาต้องตามหา “เทพจี่หนู” แต่… เทพจี่หนู? นั่นก็คือผมเอง

เฮลมุทยังเป็นเพียงทารกเมื่อเขาถูกทิ้งไว้ในป่าพาเฮ สถานที่อันชั่วร้ายซึ่งเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย ที่ซึ่งเหล่าคนบาปถูกเนรเทศไปชั่วนิรันดร์ โชคดีที่สัตว์วิเศษหนึ่งตัวและนักดาบผู้ถูกเนรเทศหนึ่งคนสงสารเขาและเลี้ยงดูเขาไว้เป็นลูกของตน แต่ด้วยเมล็ดพันธุ์แห่งความมืดที่เติบโตอยู่ภายใน เฮลมุทจึงตัดสินใจหยิบดาบขึ้นมาเพื่อป้องกันไม่ให้เมล็ดพันธุ์นั้นทำให้เขากลายเป็นปีศาจร้าย เมื่อเฮลมุทแข็งแกร่งขึ้น เขาจึงออกตามหาครอบครัวที่ทอดทิ้งเขา แต่สุดท้ายเฮลมุทจะยอมทำตามหัวใจมนุษย์หรือสัญชาตญาณอันโหดร้ายของเขากันแน่

ฉัน ทาสบริษัท ลงเอยด้วยการครอบครองร่างขุนนางในเกม แต่กลับกลายเป็นตัวประกอบที่ถูกโชคชะตากำหนดให้ถูกเหล่าวายร้ายในอนาคตฆ่าตายงั้นเหรอ? ไม่มีทาง ฉันจะแก้ไขพวกเด็กเหลือขอพวกนั้นและใช้ชีวิตอันสูงส่งของฉันอย่างสงบสุข! เพื่อหยุดยั้งเหล่าวายร้ายรุ่นเยาว์ไม่ให้กลายเป็นคนชั่วร้าย ฉันจึงสนับสนุนและช่วยให้พวกเขาผ่านพ้นสถานการณ์อันโหดร้าย และพวกเขาก็เติบโตขึ้นมาเป็นคนที่น่ายกย่อง มีคุณธรรม และเป็นคนปกติธรรมดาอย่างสมบูรณ์แบบ และนั่นคือวิธีที่ฉันกลายเป็นหัวหน้าคนสุดท้ายของอาณาจักร… …เดี๋ยวก่อน อะไรนะ?

หลังจากหลบหนีมาครึ่งปี แวมไพร์ยูจีนก็ถูกสังหารในที่สุด ถูกสังเวยเป็นเครื่องบูชาเพื่อเสริมสร้างชื่อเสียงให้กับอัศวินศักดิ์สิทธิ์ เมื่อชีวิตของเขาจบลงด้วยความเสียใจอย่างขมขื่น โอกาสกลับมาก็มาถึงเขา “ข้าจะไม่มีวันตายแบบนั้นอีก หากข้าได้หวนคืนสู่อดีตอย่างแท้จริง ข้าจะไม่มีวันเสียใจเป็นครั้งที่สอง… ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”

เกิดใหม่เป็นดาบ ข้ามีชีวิตอยู่หลายร้อยปี อุทิศตนดูแลทุกคนมาโดยตลอด แล้วจู่ๆ ข้าก็เข้าสิงร่างของเจ้าชายองค์โตผู้หยาบคายวัยสิบห้าปี “เจ้ารู้ไหมว่าข้าเลี้ยงดูคนมามากแค่ไหน?” อัศวินผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยถูกขนานนามว่าผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ นักล่ามังกรผู้โค่นมังกรบ้าคลั่ง ราชาทหารรับจ้าง และอีกมากมาย… ข้าเลี้ยงดูพวกเขามาทั้งหมด